Zwart

Ik ben onder de indruk van Knielen op een bed violen. Misschien heeft het te maken met dat mijn eigen leven op het moment zo glad verloopt, maar ik kon mij tijdens het lezen moeilijk losrukken van de heftigheid en ellende die er uit het boek naar voren kwamen. Het zoog en ik wilde niets liever dan toegeven aan al deze zwartheid.

Maar kent u dat nou, dat u in een ruk een boek uitleest en dan beduusd achterblijft zonder ideeen voor een geschikte opvolger?

Mij is echter een ding duidelijk: wil ik nog op een gezonde manier naar religie blijven kijken dan kan ik nu maar beter even stoppen met Dawkins. Even op adem komen hoor.