Aankondiging

Het is rustig aan het thuisfront. Drukte in mijn hoofd maakt dat als ik mij beweeg tussen de vier muren die ik huur van de woningstichting ik vooral weinig wil, of hele huiselijke dingen, en dan met name oude vertrouwde zaken. Noem het kleinburgerlijkheid of een gezonde drang naar structuur, zo u wilt.

Een oud en vertrouwd ding van vroeger is de adventskrans. Al discussierend over hoe we onze eerste kerst in het nieuwe huis uiterlijk zouden gaan vormgeven (ik wilde een kerstboom, maar lief was tegen met het argument dat we daar helemaal geen plek voor hebben) werd het idee van de adventskrans geboren.

Dus lief en ik naar de tuinwinkel, waar we keuze te over hadden aan krans- en kerstachtigen. Eenmaal thuis met een bevallige bescheiden krans was daar het probleem van de kaarsen: te dik, te dun, kan niet bevestigd worden aan de krans, geen op elkaar gelijkende kaarshouders en ga zo maar door. Uiteindelijk vonden we bij de rommelwinkel om de hoek vier dezelfde houders, waar we onze lange dunne AHkaarsen in kwijt konden waarvoor we waren gezwicht.

Nu prijkt op onze eettafel een krans met vier stuks kaars eromheen. De eerste kaars heeft vanochtend al gebrand, de andere drie zien eruit alsof ze nooit opgebrand zullen worden. Zo hebben wij ons gisteren vermaakt, om vandaag te kunnen genieten van onze noeste arbeid. En reken maar dat ik dat ga doen, en wel nu.