I’m here!

Na bijna twee weken Istanbul merk ik dat ik me erger aan het verkeer hier in Nederland. Men doet dan wel alsof alles via de gebaande paden verloopt, maar voor je het weet word je afgesneden of schiet er toch nog even een auto voorbij. Het verkeer daar heeft geen pretenties: stoplichten geven de vage beweging aan wie er eerst mag, maar men kijkt pas naar die dingen als het recht van de sterkste geen uitkomst meer biedt. Neus in de wind en doorstappen is het devies. Hulpeloos en verleidelijk kijken wil ook wel eens helpen. Met mijn geaardheid bleek optie twee het meest succesvol.

De mensen daar hebben wel pretenties. Maar ja, die zou ik ook hebben tegenover miljonairs die door mijn straat kwamen wandelen, om de daarwonende arme intellectuelen en arbeiders in hun leefomgeving te komen bekijken alsof ze naar het museum gaan. Uitroepen als I’m here, yes please, where are you from? en tegen lief you want to make your wife happy? behoren tot het standaardcredo dat tegenover toeristen wordt aangewend. Denk daar nog zwaaiende handen en armen bij en een lach van oor tot oor en je hebt het beeld te pakken van een doorsnee straathandelaar in Istanbul.

Toch heb ik naast deze noodzakelijke aanklamperij ook een ander soort nieuwsgierigheid ervaren: mensen in Istanbul spreken je vanuit het niets aan omdat je een interessante buitenlander bent en willen je maar al te graag de weg wijzen als je moeite hebt met de schaal van de stadsplattegrond. Plaats dit alles tegen de achtergrond van de Bosphorus met aan de horizon de silhouetten van een moskee en een wirwar van huizen, en je hebt wel ongeveer een indruk van mijn vakantie.

Als je slechts een ouderwetse spiegelreflexcamera tot je beschikking hebt zoals ik, dan moet je het hier toch maar met de woorden doen om de beelden op te roepen. Gelukkig houd ik wel van woorden, meer dan van camera’s overigens.