Klinkt als
29 maart 2008
Zenuwen zijn rare dingen, ongeveer net zo raar als maatstrepen in transcripties van oude muziek: je weet dat je ze liever niet hebt, maar een gezonde dosis kan vaak tot goede resultaten leiden. Tot op zeker hoogte dan, in beide gevallen.
De maatstrepen maakten dat ik ze tijdens mijn auditie voor de KTC vandaag vooral heel hard probeerde te negeren. Dit had als resultaat een glibberige slag die het welwillende koortje direct deed vertragen, en het commentaar dat ik het maar beter gewoon in tweeen kon doen.
De zenuwen maakten dat ik met een trillende onderlip mijn solfege-oefeningen onderging en dat ik later met een zeurend gevoel vlak onder mijn ribben (ken uw organen) huiswaarts keerde. Mijn eerste gedachte was dat ik toch maar niet meer moet roken, de tweede dat het toch echt waar is dat ik zojuist nerveus was geworden. En waarom?
Misschien omdat ik naast mijn aanleg vandaag ook had laten zien wat ik nog heb te leren. O wat klinkt dit correct, tijd voor losbandigheid…
