Onze God

Nu we het er toch over hebben, Koot & Bie weten wel hoe het zit.

Beurtbalk

Dit is in de volksmond de tegenwoordige benaming voor balkjes die men bij de kassa in de supermarkt gebruikt om boodschappen van verschillende klanten van elkaar te scheiden, zo heb ik mij laten vertellen.

Toch lukt het mij nog niet om zonder blikken of blozen aan mijn voorganger in de rij te vragen: ‘wilt u de beurtbalk even aangeven?’.

Wat een raar volk zijn wij.

Orientalisme in een shampoofles

Op de voorkant van de shampoofles die ik uit Indonesie heb ontvangen prijkt een mysterieuze dame met lang zwart haar, in tegenstelling tot de blondines hier die al hun wulpsheid direct te grabbel gooien. Maar wat blijkt tijdens het douchen? Ook de shampoovloeistof in kwestie is zwart. Krijg nou wat, dat past niet in mijn begrippenkader!

Totdat ik mij realiseer dat de toepassing van dergelijke chemische toevoegingen ook een natuur- en cultuurgebonden fenomeen is. He, dat is toch een comfortabele gedachte, dat wij met onze beperkingen zelfs het vreemde hanteerbaar kunnen maken. O wat zijn we weer superieur, of hoor ik daar iemand lachen?

De profundis

In de tijd dat ik ongeveer zevenendertig pagina’s heb gelezen over het wel of niet bestaan van God, heeft de bouwvakker, die de opdracht heeft gekregen de fietsenkelder van de LetterenBieb uit de grond te stampen, denk ik twaalf betonnen platen gemonteerd. De tijd is in dit geval ongeveer zestig minuten.

Dit aantal minuten heeft mij vooral opgeleverd dat ik nu al een hekel begin te krijgen aan Dawkins en dat ik meer automaatkoffie heb gedronken dan me lief is. Deze zelfde minuten hebben ook met zich mee gebracht dat we een stapje dichterbij zijn gekomen bij de realisatie van de o zo gewilde stalling. Bovendien denk ik dat de bouwvakker in kwestie meer heeft genoten van zijn koffie dan ik (na zware arbeid smaakt een bakkie leut toch beter, toch?).

En nu vraag ik me af of ik elitair bezig ben met mijn geneuzel over God.  Het antwoord zal ja zijn. Vind ik dat erg? En ik knipper met mijn ogen. Gelukkig heb ik morgen ook weer een lange werkdag voor de boeg en kan ik mijn gemoed sussen met het idee dat ik toch ook iets bijdraag aan ‘t algemeen welbevinden. Dat ik in mijn hoofd vooral met mijn eigen fantasietjes bezig ben geeft dan niet meer, ik denk dat het goed is. Zo.

Het gras bij ons thuis

Lief heeft gras gezaaid in onze tuin onder constructie, terwijl ik op datzelfde moment een houten schuurtje van de vorige bewoner met de grond gelijk aan het maken was (ja, er wordt hier geemancipeerd).

De schuur is succesvol neergehaald, maar het gras liet op zich wachten. Iedere ochtend hingen lief en ik met onze snufferds boven de bescheiden zandvlakte en dan zeiden we tegen elkaar: ‘het wordt al bijna winter, ik denk niet dat het gras het nog gaat redden’ .

Maar dan toch werden wij enkele dagen geleden verrast door een groene nevel die boven de kale vlakte hing. Dichterbij gekomen zagen wij groene sprietjes, flinterdun en veel.

Toen ik net ontwaakte met de zon door het raam tuimelde ik naar beneden de tuin in. Het gras is alweer een stukje gegroeid, en blij dat ik ervan werd. Zo wil ik hier nog vele ochtenden staan.

Triomf

Welk gevoel is nou fijner dan te merken dat de geest sterker is dan het vlees?

Vanochtend heb ik succesvol een kater geweerd op de vibe van een levendige avond en nacht met vrienden.

Zelfs de afwas, bier,- en sigarettenlucht vanochtend gaven geen aanleiding tot enige katerigheid. Bij de aanblik van een pan vol afgekloven kippenpootjes moest ik glimlachen. En mijn geest triomfeerde met de overwinning.

Submission

Als je je thema’s zoekt vind je ze overal. Zo ook tijdens het kijken van een aflevering van Monty Python’s Flying Circus:

Een dominee en humanist staan tegenover elkaar in de boxring om uit te vechten of god wel of niet bestaat. Na wat geharrewar en wat onderbrekingen wordt de aflevering besloten met de zin: And here is the result of the Epilogue: God exists by two falls to a submission.

Misschien hoeven we de dingen ook niet ingewikkelder te maken dan ze zijn, en kunnen de humanisten naar huis omdat hun werk is volbracht.

Lang zullen zij leven

In het museum van Beeld & Geluid is vanalles te zien, horen en voelen. Zo veel dat ik niet wist waar ik het zoeken moest toen ik afgelopen zondag rondzwierf in deze multimediale sensatie.

Gelukkig draait er nu ook een tentoonstelling over van Kooten en de Bie waartoe ik mij kon beperken. Deze twee mannen kunnen wel als mijn puberteitshelden worden aangemerkt en groots was dan ook het feest der herkenning!

Nieuw was voor mij onder andere de sketch uit de zeventiger jaren, die tijdens een bijeenkomst van het Humanistisch Verbond is opgenomen. Eindelijk heb ik een alternatief gevonden voor het problematische lang zal zij leven in de gloria. Nu wij het zonder god willen stellen voel ik wel wat voor lang zal zij leven in de ethica, en dan het liefst net zo geblerd als Koot & Bie dat deden.

Ik zal toch ook eens nadenken over een alternatief credo. Maar hoe verander je terloops enkele woorden zonder dat het hele raamwerk op de schop gaat?

De triniteit zegeviert nog altijd.