In de wolken

Na een weekend nieuwe noten verheug ik me erg op de ouwe muziek die ik vanavond weer ga zingen. Daar word ik nu echt blij van, ondanks de kater die mij al de hele dag vergezelt.

Vertoning

Gefascineerd heb ik staan kijken naar de afbeelding van bovenstaand schilderij op de voorkant van het laatste boek van de filosoof Joep Dohmen. Het schilderij is in 1932 gemaakt door Edward Hopper en heet Room in New York.

Wat mij erin aansprak? Het herkenbare tafereel en de leegte die er vanuit gaat, die ik overigens wat minder hoop te herkennen. Alsof de vrouw zich ieder moment geheel kan omdraaien om vervolgens tegen haar man te zeggen: ‘Ach Jan, laten wij toch eens stoppen met deze hele vertoning’. Pijnlijk als dat zou gebeuren, lijkt me.

Krommunicatie

Een boeiend aspect van het werk waar ik tegenwoordig voor word betaald is dat ik leer praten met andere mensen dan de muziekminnende nerds met wie ik meestal omga, u kent ze wel. Zo probeerde ik onlangs over de telefoon een adres aan een Sympathieke Mevrouw door te geven.

Ik: Goedemiddag, met Mira van de Organisatie Zus en Zo
Zij: Daaag, met de Sympathieke Mevrouw
Ik: Hai Sympathieke Mevrouw, ik wil je even een adres voor volgende week doorgeven, komt dat gelegen?
Zij: Ja hoor, maar wil je niet te snel praten?
Ik: Is goed. Het adres is Texel 1234, dus T-E-X-E-L 1-2-3-4
Zij: Wil je ‘t effe voor me spellen?
Ik: Ok, komt ie: T
Zij: S
Ik: Nee T
Zij: T
Ik: E
Zij E
Ik: X
Zij: Is dat een griekse y?
Ik: Nee, een kruisje
Zij: O ja, ik weet al wat je bedoelt
Ik: X dus
Zij: X
Ik: E
Zij: E
Ik: L
Zij: L. Dus nu heb ik S-T-E-X-E-L
Ik: Bijna goed, alleen de s aan het begin mag je wegstrepen
Zij: Ok, dus nu staat er T-E-X-E-L
Ik: Klopt helemaal
Zij: En wat is de straat?
Ik: Dit is de straat
Zij: Aha, en het huisnummer?
Ik: 1234, 1-2-3-4
Zij: 1-3-2-4?
Ik: Nee, 1-2-3-4
Zij: 1234, dus nu heb ik T-E-X-E-L 1-2-3-4
Ik: Klopt helemaal. Nou dan is het zo in orde
Zij: Fijn, dank je wel he en een goed weekend alvast
Ik: Ja, jij ook he. Doei
Zij: Haie

Even later hoorde ik dat de Sympatieke Mevrouw een ander adres moest hebben dan dat wat ik inmiddels had doorgebeld. De klok sloeg reeds sluitingstijd en ik besloot de kwestie maar even te laten rusten. Een collega had inmiddels een fles rood open getrokken, het weekend stond immers voor de deur.

Zwart

Ik ben onder de indruk van Knielen op een bed violen. Misschien heeft het te maken met dat mijn eigen leven op het moment zo glad verloopt, maar ik kon mij tijdens het lezen moeilijk losrukken van de heftigheid en ellende die er uit het boek naar voren kwamen. Het zoog en ik wilde niets liever dan toegeven aan al deze zwartheid.

Maar kent u dat nou, dat u in een ruk een boek uitleest en dan beduusd achterblijft zonder ideeen voor een geschikte opvolger?

Mij is echter een ding duidelijk: wil ik nog op een gezonde manier naar religie blijven kijken dan kan ik nu maar beter even stoppen met Dawkins. Even op adem komen hoor.