Aangeraakt door de vragen
die ze aan mij stelden,
de opdrachten de zij mij gaven,
de toenadering die ik dronk.

Nu is het stil,
maar dat is schijn.
De grond bruist van nieuw leven.
Wie sprak er over een kale vlakte?

Ik wil hier niet weg.
Ik heb veel geleerd,
maar nu moet ik de buitenwereld in
en de kiemen hun werk laten doen.

De scherven verloren nu hun waarde,
de prijs was toch al betaald.
Een rode gloed doordrenkte ‘t lijf
en ik genoot de eenheid.

In het glas weerkaatste licht
de stroom van de verhalen
naar een ver gelegen meer.
Kon ik die plek maar bewaren.

Als ik in het water stap
dan voert het nergens heen.
Iedere belofte loopt uit op nog een.
Wat een willekeur.

De nacht brak aan.
Het gaf niet langer
dat essentie was voortgegaan.
En toeval dekte mij toe.

Wat zit je daar toch stil
te wachten op het wonder.
Maar je weet heel goed
dat het toch niet komt.

Al ben je nog zo ijverig,
de dag bevindt zich
waar het streven uitdooft
en het leren begint.

Muziek zal zich in flarden tonen,
als opende ik een raam.

Ik zal door de straten lopen
en zij zullen veren onder mijn tred.

Ik zou nog steeds blijven peinzen,
maar misschien wat minder lang.

Half liggend, de ogen geloken,
zijn hoofd rust op zijn linkerhand.
En voor hem flakkeren de lichten
de hele avond lang. Zomaar.

Wanneer ik de sleutel in het slot steek
vervaagt ook mijn paradijs.
De ruimte, die ik nog zo heb bezield,
vraagt om mijn authenticiteit.

En alles zwijgt, als kon het spreken.
Daar sta ik, middenin het veld,
in een kamer zonder kleur.

Als tranen hun liederen zingen
realiseer ik mij het niets.

Ik verzet mij tegen deze man.

Het laat zijn licht schijnen
op mijn kinderlijke wensen,
de toekomst nog ver weg.
Ik vraag me af,
zit ik er nu dan middenin?

Is dit het grote mysterie,
de belofte van mijn bestaan?
Alsof ik op de hielen word gezeten.
Maak voort,
want zo meteen is het te laat.

Wat blijft is de ontroering
over gedachten van toen.
Ze zijn niet minder waard geworden,
maar opgeborgen, of slordig neergelegd.
Af en toe struikel ik er nog over.

Je kijkt me aan, blij en verlegen.
Wat dat betreft
kunnen we elkaar de hand nog geven
en ontdekken dat de vooruitgang
ook  maar illusie is.

Misschien komt het omdat ik anderhalve dag mezelf uitgeput verborgen heb gehouden  in de slaapkamer. Gordijnen dicht, slapen, en zo nu en dan even eruit om te eten en te plassen.  Maar ik wist niet dat je de wereld zo snel ontwend kon raken, of ik ben er nog niet helemaal tegen opgewassen om mij er weer vol in te storten.

Het feit dat ik vooral bezig ben met denken over het zelf, de ziel en de wereld draagt waarschijnlijk ook niet bij aan een oversteek. Ik kan hier natuurlijk ook gewoon nog een tijdje blijven en dan roept u me maar als ik weer ergens nodig ben.

Dat zijn dan van die momenten dat de twijfel toeslaat. Het alternatief ligt in Tilburg, maar dat is  te ver weg. Of bij mezelf en daar werk ik al jaren aan. Dus de komende tijd zit ik nog wel even gebakken,  in ieder geval tot aan de concerten. Dat is wel zo aardig.

Wat overbleef was een wit veld.

Opnieuw beginnen is fijn, nieuwe tekst typen waar de kaders nog niet van vastliggen… en dat onder het genot van een goed glas wit, dat nog over was van een eveneens nieuw leven ingeblazen eetgroepje. Het is er de tijd voor blijkbaar, en dat berust op louter toeval en het feit dat ik er blij van word. En als dat ook voor iemand anders geldt is dat alleen maar mooi meegenomen.